وقتی از خوبی دوست و فامیل برام تعریف می کنن، به خودم میگم یا هنوز خیلی جوونن یا فراموشکارن یا دروغگو.

زندگي به عنوان يك گوسفند در كنار يك گله گوسفند، لذت بخش تر از زندگي يك گوسفند فرو رفته توي نقش سگ يا گرگ بين يك گله كه گوسفند و سگ و گرگ بودنشون معلوم نيست، بود. كاش به جاي شعار "قرباني نباش" بهمون ياد مي دادن "درنده نباش؛ اگه درنده اي وجود نداشته باشه، قرباني اي وجود نخواهد داشت."

دلم ناجي نمي خواد، يكي رو مي خواد كه بخواد نجاتم بده؛ مخصوصا همون وقتي كه مطمئنه هيچ راه نجاتي وجود نداره...

در حال حاضر، به قدري غمگين و خسته م كه اصلا نمي دونم چه جوري بايد ازش حرف بزنم. واقعا چرا ما به هر چيزي خواستيم، نرسيديم و بقيه ...؟!

منو ببخش كه هنوز انقدر قوي نشدم كه توي اين لحظه ها بهت دلداري بدم. منو ببخش كه هيچوقت بلد نبودم دوستت داشته باشم. منو ببخش كه از همه ي آدم ها بي وفايي ديدم ولي باز هم تو اولويت آخرم بودي. باور كن خيلي

جنس اين بريدن مثل هميشه نيست. انگار اولين باره باور كردم يه چيزهايي رو از دست دادم كه نبودنشون تا آخر عمر قراره توي ذوق بزنه ولي مطمئنم بدون اونام ميشه زندگي كرد؛ مثل قطع شدن يه انگشت، يه دست، يه پا يا ... ! جنس اين بريدن، قطع اميد نيست...

تفسير شكست باعث نميشه ديگه همون اشتباه ها رو انجام ندي يا در فرض عدم انجام، برنده باشي ولي باور اين كه تو يه بازنده اي، مي تونه ازت يه برنده بسازه.

امروز كشف كردم ديدن بازي دو تا تيمي كه هيچ حسي -عشق و تنفر- بهشون ندارم، برام جالب تر از بازي ايه كه نتيجه ش برام مهمه. فكر كنم بي تفاوتي قراره همه جا حال آدم رو خوب كنه.

وقتي بچه هاي هفده و هجده ساله اي رو مي بينم كه عليرغم نياز مالي، دنبال كارن؛ ياد خودم مي افتم كه يكي از معيارهاي ازدواجم اينه كه طرف مقابل، بهم بگه با كار كردنم مخالفه. كاش مي تونستم استرس و وسواس ناشي از كار كردن رو با اين سن و سال ها تقسيم كنم.